Niet meer in ons midden
maar voor altijd in ons hart
Nanga of the Hunter's Home
                    Vera
    geboren op      20-1-1980
ingeslapen op      14-1-1993
Brentwood's Wigor

         Wigor

     geboren op 20-1-1994
 ingeslapen op 2-12-2004
         Kyenta

          Shuhi

  ggeboren op   3-10-2001
ingeslapen op 25-10-2004
Wigor was dol op Thaisu,ondanks dat hij blind was en ziek
wilde hij heel graag met haar spelen.
Hij heeft slechts 3 weken van haar kunnen genieten,toen
kon hij echt niet meer.
Op zijn favoriete plekje heeft de dierearts hem een
spuitje gegeven.Hij is niet zo oud geworden maar heeft
geleefd voor 2!
Hij was een hele lieve hond,altijd vrolijk en in voor een
spelletje,een echte goedzak die zelfs voor een York op
z'n rug ging liggen.
Vera was onze eerste eigen hond,een heel tenger,elegant hondje,met een enorme energie.
Ze is als herplaatser bij ons gekomen nadat de laatste eigenaar haar terug naar de fokker had gebracht.
13 maanden oud en 4! bazen gehad,de fokker kon niets met haar.
Ze was bang van mannen en van de andere setters,heel nerveus en mager.Wij stonden op de lijst voor
 een pup en werden gebeld met de vraag of we haar wilden hebben en ja wat doe je dan?
Je stapt in de auto en gaat kijken,en komt met haar naar huis.
Het eerste jaar was niet gemakkelijk maar daarna.........een geweldige hond!!!
Alleen de angst voor vreemde mannen en andere honden is nooit helemaal overgegaan.


Arme Shuhi ,onze mooie donkere Belgische dame,die helaas een gevangene was van haar eigen psychotische stoornissen.
Ze was net 2 jaar toen we haar uit een Belgisch asiel haalden en we konden niet vermoedden wat zou volgen.
Ze was 20 kilo te licht en had chronische diarree,maar dat was niet het ergste.Na de eerste weken volkomen
 apatisch te zijn werd ze steeds gekker en agressiever,voor ons was ze lief maar ze zocht nooit zelf contact,
het leek wel een autist.Ze was altijd op zoek naar een manier om weg te komen maar eenmaal weg wist ze het
 niet meer en kwam ze weer terug.Ze viel behalve ons alles aan waar ze mee in aanraking kwam en had nooit
rust.Toen het de laatste dagen voor ze ingeslapen is zwaar ging onweren sloeg ze helemaal door van angst.
We zijn nachtenlang met haar in de weer geweest,hebben haar kalmeringsmiddelen gegeven met als resultaat
dat ze overdag sliep en zodra het nacht werd weer helemaal in paniek raakte.Zo'n leven vol angst en onrust
is niet leefbaar..We hebben alles geprobeerd om het leven voor haar leefbaar te maken maar helaas,we hebben
haar moeten laten gaan,het was de enige eerlijke oplossing.
Siepie
Kizzy
Dag lieve Thaisu
Thaisu, bijna 11 jaar lang maakte je deel uit van ons leven, een belangrijk en zeer geliefd deel,
Toen je als pupje van 8 weken bij ons kwam wonen betekende dit het begin van een druk leven, vele logeerhonden heb je zien komen en gaan, je hebt ze altijd vriendelijk ontvangen maar wel laten weten dat jij de baas was en ze alles mochten maar wel op jouw voorwaarden.
Sommigen moesten nog wat opgevoed worden en dat konden we gerust aan jou overlaten, duidelijk maar rechtvaardig bracht je ze de huisregels- lees jouw regels- wel even bij, zonder te vechten snapten ze allemaal dat ze zich beter konden gedragen.....
Door jouw mooie persoonlijkheid ontstond de gedachte om jou een nestje te laten krijgen en zijn we aan de keuringen begonnen, toen alles prima in orde bleek hebben we 3 keer geprobeerd met 3 verschillende reuen  maar helaas.....pupjes heb je nooit gekregen.
Ondanks het feit dat je zelf geen pups hebt gehad ben je voor ons toch de stammoeder van onze kennel want zonder jou hadden we die nooit gehad....
We hebben het samen fijn gehad, om jou hoefden we ons nooit zorgen te maken, je bent nooit ziek geweest en was er altijd als de kippen bij als er wat gebeurde of als er iemand kwam......

 de laatste tijd zagen we  je achteruitgaan, tussen je oren was je nog jong maar je lichaam raakte ''op'', lopen werd steeds moeilijker en opstaan een hele zware opdracht.......
Jessie kwan nog even met je knuffelen ...we wisten dat het einde naderde....
zondag hebben we je nog meegenomen , de laatste keer met de auto mee......de laatste keer naar Misty - je grote vriendin- en Anita en Rein - op wie je zo gek was- .....je hebt genoten en alles gegeven wat je nog had ....de andere dag was het op.....zo moe,.... je was zo moe dat je het niet meer op kon brengen om op te staan.
Om 12 uur ben je ingeslapen, voorgoed, op je eigen bedje .......
Dankbaar zijn we voor alle mooie jaren maar wat zullen we je missen..........

Hithaisu-Thaisu van 't Schooltje
                  Thaisu
    10-9-2004      17-8-2015
Jantonely Honey Bunny
         ''Tafaya''
  13-8-2008   1-6-2016
Dag lieve Tafaya
Onze mooie, elegante, rode engelse dame, ze was zoals haar naam al aangeeft een lieverd, een enorme mensengek
 en knuffelkont
altijd vrolijk en blij maar ook zorgzaam en attent voor ''haar'' familie.
Iedereen werd door haar kwispelend en dansend begroet.....
eenmaal buiten zonder lijn een hele energieke hond die als een gek over het land scheurde en dwars door sloten ging..
.haar neus achterna...mij kilometers achter zich latend om vervolgens - soms pas na een half uur- uit een totaal andere richting
weer terug te komen,
tong zowat op straat maar voldaan...ze had het geluk dat dat hier nog kan....
Vooral de eerste keren weer vrij zijn na haar nesten genoot ze hier enorm van alsof ze dan alles van zich afschudde....
2 nesjes..22 prachtige kinderen heeft ze gekregen, waar ze enorm goed voor heeft gezorgd en heel veel van heeft genoten...
Thaigo en Toshi die hier zijn gebleven en vooral Toshi waar ze een hele sterke band mee had zullen haar zorgen en aandacht missen..

zes weken geleden scheurde ze nog over het land, 3 weken geleden liep ze wat mank en heb ik haar pijnstillers gegeven,
 maar i.p.v. dat het beter werd gaf ze alleen maar meer gevoeligheid aan terwijl ze niet meer mankte...haar energie werd minder
 en ze gaf aan zich echt niet goed te voelen...bij de dierenarts bloed laten prikken en rontgenfoto's laten maken,
 op de rontgen was niets afwijkends te zien maar het bloed
was niet in orde te weinig rode en teveel witte bloedcellen maar geen calcium en geen andere afwijkingen te zien....dus antibiotica en pijnstilling
  na 5 dagen geen verbetering maar ze ging steeds verder achteruit...ze kon nog maar een klein stukje lopen en had het dan duidelijk benauwd,
ze at nog wel lekker maar veel langzamer en leek soms moeite te hebben met slikken..lag een hele dag alleen maar te liggen al dan niet slapend
en kon het niet meer opbrengen je te komen begroeten dus terug naar de dierenarts.weer bloedprikken ..een roesje voor een echo en nog meer
rontgenfoto's want dat er ''iets '' niet o.k. was was wel heel duidelijk.
het bloedbeeld gaf nog meer witte cellen te zien...op de echo een vergrootte milt en 'iets' op de rontgenfoto's - een versmalling van de bronchieen en ?
andere antibiotica mee en pijstillers, even kijken of dit verbetering brengt, maar wat ik al al die tijd voelde werd waarheid....ze knapte niet meer op.....
gisteren was het op ...ze gilde het uit als ze probeerde haar rechtervoorpoot te belasten, ze was zo blij dat Inge en later Flo kwam dat
ze even vergat dat ze dat niet meer kon .........
wat zullen we haar missen, ons oogappeltje, ons moedertje....veel te kort is haar leven geweest....we hadden haar graag nog vele jaren bij ons gehad
 maar meer zat er niet in .....we zullen haar vreselijk missen....
dag meisje, scheur maar lekker over de eewige jachtvelden... zonder pijn....vrij...